بسم الله الرحمن الرحيم
درود مي‌فرستيم به همه‌ی مردان و زنان بزرگ از دانشگاه و حوزه كه به ويژه در نيم‌قرن اخير، در غربت و سكوت، گفتند و نوشتند و برای استقرار جامعه‌ی دينی جديد و فرهنگ دينی معاصر (با تاكيد بر هر دو قيد) مايه گذاشتند و خون دل خوردند و بر مجاهدين حوزه و دانشگاه كه در اين راه مقدس، خون دادند، و در شكنجه‌گاه‌های رژيم پيشين، در جبهه‌های نبرد و كف همين خيابان‌های تهران، خونشان در هم آميخت و مخلوط شد.
برادران و خواهران!‌ امروز برنامه‌ريزی و سرمايه‌گذري‌های كلانی برای ايجاد شكاف‌های نژادي، مذهبی و صنفی در كشور مي‌شود و اگر ما چرت بزنيم، قافيه را خواهيم باخت. ما بايد عميقا از دستاورد آن ارواح پاك و از خون‌ دل‌هايی كه خوردند و خون‌هايی كه دادند، حراست كنيم.
يك روز هدف‌گزاری برای ارتباط حوزه و دانشگاه آسان‌تر و واضح‌تر بود. تفاهم، درك متقابل، رفع سوء ظن‌ها، آشنايی با علوم و متد يكديگر و ... نزديك شدن در صفوف مبارزه عليه ستم، استبداد و امپرياليزم، كفايت مي‌كرد. امروز آن تلاش‌ها به ثمر نشست و حاكميتی را برانداختيم و حاكميت جديدی با اهداف و مبانی جديد به ثمر نشست؛ اين دستاورد بزرگ نسل اول حوزه و دانشگاه معاصر بود.
نسل دوم حوزه و دانشگاه نيز در حراست از انقلاب طی دو دهه‌ی گذشته، سرمايه‌گذاری كلانی كرد و نسبتا موفق بود، گر چه ضعف‌های مهمی داشت و برخی از مسائل را نتوانست به خوبی حل كند. علت آن هم روشن است چون ”نظام‌سازي”، از ”نظام براندازي” به مراتب پيچيده‌تر و مشكل‌تر است. دوسه بار انقلاب‌كردن، از يكبار ”درست حكومت كردن” سخت‌تر است. اما امروز نوبت به نسل سوم حوزه و دانشگاه رسيده است كه گام سوم را در نهادينه كردن ارزش‌های انقلاب و تكميل پروژه‌ی وحدت بردارد. اين گام سوم بسيار بسيار مهم و خطير است. اگر به درستی برداشته نشود، همه‌ی زحمات نيم‌قرن گذشته جبهه‌ی عام انقلاب اسلامی و دو نسل پيشين به هدر خواهد رفت و عقب‌گرد وحشتناكی خواهيم داشت كه معلوم نيست دوباره چه وقت، قابل جبران باشد. شايد قرن‌ها وقت ببرد. امام (ره) بارها مي‌گفت اگر ما شكست بخوريم، قدرت‌ها چنان سيلی به اسلام مي‌زنند كه تا قرن‌ها بلند نشود. چون قدرت اسلام و پتانسيل عظيم اجتماعی آن را در دو دهه‌ی گذشته تجربه كردند و مستبدين عالم، زهر اسلام سياسی را چشيدند.
اما نوع برنامه‌ريزی و هدف‌گزاری برای نسل سوم با آنچه وظيفه‌ی دو نسل قبل بوده است گرچه در اصول، مشترك است اما البته بايد در استراتژی و تاكتيك، متفاوت باشد. ما بايد مراحل پيچيده‌تر و نهادينه‌تری از اين پروژه را پيش ببريم. شعار ما بايد اين باشد: ساده‌زيستی نظری و راحت‌طلبی عملي، موقوف.
حوزه امروز البته با 30 سال قبل بسيار متفاوت است. پيشرفت‌های بزرگ در حوزه اتفاق افتاده و امروز دارای دهها موسسه‌ی تحقيقاتی و صدها فاضل حوزوی روشنفكر است كه اهل قلم، آشنا با علوم جديد و اهل تفكر اجتماعي‌اند. دانشگاه ما هم با دانشگاه 30 سال قبل بسيار متفاوت است. دانشگاه به مراتب مردمي‌تر، ديني‌تر و زنده‌تر از دانشگاه قبل از انقلاب است. روح تحقيق و پيشرفت، علاقه به توليد علم و حضور در صحنه مشكلات اجتماعی و حس همدردی با محرومين، در دانشگاه، زنده شده است. قلب دانشگاه و حوزه امروز با صدای بلند مي‌تپد و آنها كه مرگ دانشگاه را و افول حوزه را آرزو مي‌كردند، آرزوی خود را به گور مي‌برند. در عين حال امروز همه‌ی ما ناآراميم و از وضع موجود، راضی نيستيم و اين نارضايتي، نه به معنای انكار پيشرفت‌ها بلكه به دليل آرمان‌های بلندتری است كه داشته و داريم. اين دغدغه، مقدس است و بايد حفظ شود. نبايد ترسيد و نبايد مايوس شد و نبايد خسته شد. اميدوار، مصمم، و مثبت‌انديش، فعال و جدی باشيم و به آينده بزرگی كه انشاءالله در پيش است بينديشيم، اين آينده، البته محتوم نيست و به دست شما بايد ساخته شود.
اگر ما تجربه جامعه‌سازی جديد كه پي‌ريزی آن چند دهه و ساختمان كامل آن دو سه قرن وقت مي‌برد را به درستی پيش ببريم، بزرگترين پديده‌ی چند قرن اخير جهان اتفاق افتاده است. چون واحد زمان در رفتار فردي، ساعت و روز و سال است اما در مقياس تحول اجتماعي، اين واحد، دهه است و ساير تمدن‌ها هم طی چهار و پنج قرن تلاش ساخته شده‌اند و خلق‌الساعه نبوده‌اند. اين همان پديده‌ای است كه من آن را رنسانس اسلامی مي‌نامم. مانيفست تحول بزرگ جهان اسلام به دست شما، دارد نوشته مي‌شود. كوچك‌ترين اقدامات شما زير ذره‌بين تاريخ قرار خواهد گرفت و ملت‌های بسياری منتظرند تا از روی دست شما نسخه‌برداری كنند و جامعه جديدی بسازند. انقلاب‌های بسياری در جهان اسلامی از روی دست انقلابيون ايراني، كپي‌برداری و الهام گرفته شده، اما بايد بتوانيم در مرحله‌ی بعد، جامعه دينی جديد يعنی محصول انقلاب دينی را هم به جهان عرضه كنيم تا الگوبرداری در جامعه‌سازی پس از الگوی انقلاب هم به ساير ملت‌ها هديه شود. اگر درس انقلاب داديم، درس حكومت و جامعه‌سازی هم بايد بدهيم تا اين ترم آموزش جهاني، تكميل شود والا، كار، ناقص مي‌ماند و در دهه‌های آينده، روح ياس و عقب‌گرد جهان اسلام را دوباره خواهد گرفت. جامعه‌ای بسازيم كه زير از زير فشار عادات غلط و خرافی گذشته رها شود و در عين حال به دام خرافات مدرن كه از سوی هژمونی غرب به ملت‌ها تحميل شود، نيفتد.
ما - حوزه و دانشگاه - بايد مدام با خود مرور كنيم كه چه جامعه‌ای مي‌خواستيم و مي‌خواهيم بنا كنيم. مديران كشور، تقريبا همگی از كرسي‌های دانشگاه و حوزه، به كرسی مديريت كشور مي‌آيند. حاكميت ما خوشبختانه هم ماهيتا مردمی است و هم حقيقتا فرزند دانشگاه و حوزه است. هيچ وقت مثل اين عصر، حلقه‌ی نظر و عمل، به يكديگر، اين‌گونه وصل نبوده است. هر فكر قوی كه در دانشگاه يا حوزه، توليد شود به فاصله‌ی كوتاهی وارد حاكميت مي‌شود و حتی عملی مي‌شود. اين واقعيت، از طرفي، بسيار اميدواركننده است كه سرنوشت جامعه و نظام، در محافل علمي، تعيين شود و نه در پستوی مافياهای قدرت و ثروت و در عين حال، مسووليت‌آور است. و تكليف بزرگی از سوی خدا و مردم است خطاب به دانشگاه و حوزه، كه توليد فكر كنيد و كار خلاق كنيد. تا مي‌توانيد به جای وعده دادن و صرفا انتقادكردن و وراجی كردن، كار مثبت كنيد. ما در دهه‌ی سوم، برادران و خواهران، كمتر بايد كلي‌گويی كنيم. دهه‌ی سوم، دهه‌ی جزيي‌گويی و دقت فكری است. بايد همان اصول دهه‌ی اول را پي‌گيری كرد اما نبايد عينا و انحصارا در همان حد، باقی ماند. حوزه و دانشگاه، بايد حرف‌های تكراری در باب جامعه و حكومت ايده‌آل را تبديل به ايده‌های جديدتر و اجتهادي‌تر، و به راهكار عملي‌تر و برنامه‌های عيني‌تر كنند.
اگرحوزه و دانشگاه، در پروژه‌ی توليد علم و توليد حرف‌های تازه‌تر و طرح‌های عملي‌تر، شكست بخورند، حاكميت هم شكست خواهد خورد؛ در اين شرايط ما بايد:
اولا - اميد خود را از دست ندهيم و منفی بافی نكنيم. اگر حوزه و دانشگاه، مثبت باشند، كل حاكميت، مثبت خواهد بود و جامعه هم به جلو خواهد رفت.
ثانيا: حوزه و دانشگاه، كمی عملگراتر و عيني‌تر بايد بشوند. طلبه و دانشجو نبايد جدا از جامعه و بي‌ارتباط با شرايط كشور، مطالعه و مباحثه كنند. در روايات ما از علم به طور مطلق يعنی تبديل ذهن به انباری از مفاهيم و الفاظ به‌دردبخور دفاع نمي‌شود بلكه علم مفيد، علم نافع، و علم توام با عمل، مورد سفارش است.
ما با علممان نمي‌خواهيم برای يكديگر پز بدهيم و مدركمان را به سر ديگری بزنيم. علم بايد به درد دنيا و آخرت مردم بخورد. علم بايد به كار بشر و حقوق بشر و رشد او و نجات محرومين بيايد. طرح جامع ما برای نيم قرن آينده حكومت و جامعه چيست؟! هر چه هست بر همان اساس بايد از امروز به سير علوم و تحقيقات و موضوعات و مطالعات خود جهت بدهيم.
حوزه و دانشگاه، هنوز با همه‌ی ظرفيت خود پای كار نيامده‌اند و كمتر از 20% ظرفيت‌شان فعال شده. نظام بايد حوزه و دانشگاه را در جريان مشكلات كشور قرار دهد و آنها را پای كار بياورد. همه تحقيقات علمی ما، اعم از تجربی و علوم پايه و فلسفی و عقلی و نقلی و فقهی و كلامی و اخلاقی و همه و همه در دانشگاه و حوزه بايد پای كار آورده شوند.
ثالثا - مراقب باشيم هسته و بدنه‌ی اصلی حوزه و دانشگاه به مسائل فرعی و حاشيه‌ای و دعواهای جناحی و حزبی و فحاشي‌های ژورناليستی و چاقوكشي، آلوده نشوند و انرژی كه بايد به كار مردم بيايد در اين جبهه‌های انحرافی و در اغراض نازل به هدر نرود.
امروز بايد به راه وسط ميان طالبانيزم و سكولاريزم بينديشيم. به راه سوم ميان سلطنت سنتی و دموكراسی غربی بينديشيم. به راه سوم، ميان يك جامعه بدوی عقب افتاده و تكنولوژی بدون آرمان غربی بينديشيم. به راه سوم، ميان انزوای رهبانی شرق و شهوت‌پرستی و نفسانيت غرب بينديشيم. به راه سوم، ميان فقر مفرط و سرمايه‌داری افسارگسيخته بينديشيم. به راه سوم، ميان تحجر و قشري‌گری و گذشته‌گرايی با تقليد و ترجمه و غرب‌پرستی بينديشيم. راه سوم، راه خلاقيت و توليد و اجتهاد و نوانديشی در عين اصالت‌خواهی و اصول‌گرايی و ارزش محوری است. راه سوم، راه اخلاق‌گرايی بدون ظاهرآرايی و رياكاری است. راه سوم، راه عملگرايي، بدون عملزدگی و پراگماتيزم است. راه سوم، راه نوانديشی و روشنفكري، بدون بدعت‌گذاری و ارتداد است. راه سوم، راه اصول‌گرايي، بدون قشری گرايی و بنيادگرايی است. راه سوم، راه آزادانديشي، بدون اباحي‌گری و شكاكيت است. راه سوم، راه گفت‌وگو و مباحثه بدون لجاجت و بي‌ادبی و چاقوكشی است. راه سوم، در ضمن اختلاف‌نظرهاست. راه سوم، راه مردم‌گرايی و مردم‌سالاري، بدون عوامزدگی و عوامفريبی است. راه سوم، راه قانون‌گرايي، بدون عدالت‌ستيزی است. راه سوم، راه آزادي، بدون هوچي‌گری و هرج و مرج‌طلبی است. راه سوم، راه دفاع از امنيت بدون سركوب آزادي‌های مشروع است.
اين راه را بايد ابتدا نخبگان ما در حوزه و دانشگاه هموار كنند و حاكميت با همه‌ی گرايش‌های اسلامي‌اش، آن را طی كند

این مطلب اولین قسمت از مباحث مطرح شده در قسمت نهج البلاغه جلسه ی دانشجویان مسلمان است.

بصيرت و يقين

متقين به وعده هاي الهي و به جزاي صواب و خطا در آخرت آنچنان باورمندند و عظمت خداوند آنقدر وجود اينها را فرا گرفته كه وعده هاي الهي را مي بينند و ادراك ميكنند. همانند كساني كه در بهشت متنعمند و يا كساني كه در جهنم معذبند .(آنگاه كه يقين حاصل شد اين بصيرت و بينايي از ان زاده مي شود.)

عده اي از علما معتقدند روح ايمان يقين است و طبق دستور قرآن بايد عبادت كرد تا به مقام يقين رسيد.

  قلوب محزون:

جانهاي متقين محزون است اما اين غم از آن نوع "ان الذين قالو ربنا الله ثم استقاموا فلا خوف عليهم و لا هم يحزنون " نيست.اينان در قلب خود غم شيريني دارندكه از جاهاي مختلف سر چشمه مي گيرد:

1-احساس فاصله با خدا و جدايي از او(غم غربت)

2-مقصر دانستن خود در پيشگاه الهي كه"ما عرفناك حق معرفتك و ما عبدناك حق عبادتك"

3-غصه از ضلالت و رنج مردم

كه نمونه ي بارز و شناخته شده ي(البته حقا شناخته نشده) آن پيامبر اعظم(ص)است كه خداوند در حق ايشان مي فرمايد"حريص عليكم"

جوانان متعهد در طول تاريخ و خصوص دانشجويان مسلمان در نسل حاضر و در نسلهاى آينده سرمايه‏هاى اميدبخش اسلام و كشورهاى اسلامى هستند. اينانند كه با تعهد و سلاح و استقامت و پايدارى مى‏توانند كشتى نجات امت اسلامى و كشورهاى خود باشند. و اين عزيزانند كه استقلال و آزادى و ترقى و تعالى ملتها مرهون زحمات آنان است. و اينانند كه هدف اصلى استعمار و استثمارگران جهانند و هر قطبى در صدد صيد آنان است؛ و با صيد آنان است كه ملتها و كشورها به تباهى و استضعاف كشيده مى‏شوند ..

و اكنون‏اى جوانان عزيز، واى دانشجويان و دانشمندان، واى اميد امروز و فرداهاى امت و اسلام، امانت بزرگ استقلال و آزادى كه از دام دو قطب شرق و غرب با مجاهدت و فداكارى ملت عظيم الشأن ايران به دست آمده است، به شما عزيزان سپرده شده و مسئوليت بزرگى به عهده همه گذاشته است. همه ملت و خصوص دانشجويان مسلمان كه رهبران آينده هستند، مسئول نگهبانى از اين امانت بزرگ الهى مى‏باشند ..

صحيفه امام    ج‏15   

این یک خدای سکولار است!

یک انقلاب وقتی شکست می خورد که خودش بخواهد شکست بخورد. یعنی از لحظه ای که آمادگی برای مردن و توهین شنیدن و عقب نشستن را در خودش بوجود بیاورد. قطعا چنین انقلابی خواهد مرد و دیگر اثری جز در تاریخ مکتوب از او باقی نخواهد ماند. به عبارت دیگر مرگ یک انقلاب حتما عمدی و خود خواسته است. انقلاب ها را نمی توان درهم شکست مگر اینکه خودشان بخواهند. انقلاب را موقتا می توان متوقف کرد ولی نمی شود آن را معدوم کرد. انقلاب بعد از اینکه ضربه ای بخورد تغییر شکل می دهد، تغییر تاکتیک می دهد اما منتفی نمی شود. اگر از در بیرونش کنند از پنجره وارد می شود. 15 خرداد 1342 سرکوب بشود 15 سال بعد از راه می رسد و همه اوضاع را به هم می ریزد.

خطری که برای همه انقلاب ها بعداز پیروزی قابل پیش بینی است و می تواند بزرگترین انقلاب ها را به زانو در آورد خطر ارتجاع است. همان تعبیری که در قرآن برای جنگ احد به کار رفته است. بعد از اینکه خبر شهادت پیامبر بین رزمنده ها منتشر شد اکثر آنها به دامنه کوه ها فرار کردند، بعضی ها گریه کردند و بعضی دیگر به کلی بریدند. آنوقت خداوند در آیه ای فرمود؛ اگر پیامبر بمیرد یا کشته شود آیا شما از راه رفته باز می گردید. در همه اصولی که پیامبر برای شما آورد تردید می کنید؟ مگر قرار بود برای همیشه به شخص پیامبر گره بخورید؟ یا قرار بود همیشه تعالیم پیامبر پیش چشم شما باشد؟ کدام یک؟ ایمان شما به تعالیم پیامبر گره خورده نه به شخص او و بنابراین نباید با کوچکترین شکست یا ضربه ای که می خورید به همه چیز شک کنید.

این اتفاقات در آن دوران افتاد و در همه مبارزات هم می افتد. وقتی اوضاع خراب می شود و انقلابیون ضربه خوردند جز خواص که تا پای جان ایستاده اند و در چیزی شک نمی کننند، بقیه، انقلاب را تنها می گذارند. عمده ی کسانی که به یک انقلاب ملحق می شوند، بعد از نصر و پیروزی می آیند. و یدخلون فی دین ا... افواجا. وقتی می بینند پیروزی های پیاپی نصیب مومنین شد، فوج فوج و گروه گروه به آن انقلاب ملحق می شوند و پیروزی را علامت حقانیت می پندارند.

بسیاری از آنها در لحظه ای که معادلات سیاسی به هم بخورد و مومنین در فشار قرار بگیرند، به همان سرعت که ملحق شده اند، شک می کنند. در جنگ احزاب یا خندق وقتی فشار سنگین شد و محاصره طول کشید و علائم شکست پدیدار گشت، یک عده از مسلمانان وقتی نیروهای دشمن را دیدند که انبوه هستند و اکثریت قاطع با آنهاست، همان آدم هایی که پشت سر پیامبر نماز می خواندند و التماس دعا می گفتند، تبدیل شدند به کسانی که به همه چیز شک کردند. وقتی خطر را دیدند شک کردند.

یعنی بعد از اینکه انقلاب یا جنبشی پیروز شد دوباره ممکن است گردش به عقب صورت بگیرد. دوباره ممکن است انقلابیون راهی را که رفته اند عقب عقب بر گردند. این خطری است که انقلاب پیغمبر را تهدید کرد چه برسد به انقلابی مثل انقلاب ما.

بهترین و کم هزینه ترین راه برای متوقف کردن یک انقلاب، جنگ چشم در چشم با آن نیست بلکه دور زدن آن است. لازم نیست با تک تک سربازان آن انقلاب بجنگند، کافی است وارد اتاق فرمان آن انقلاب بشوند.

دشمنان ریاکار همیشه موفق تر از دشمنان چشم در چشم عمل می کنند. با نرم افزار خوب بدترین ترفندها را علیه یک انقلاب سازمان می دهند. انقلاب ها را تعقیب می کنند و فرمان آن را در دست می گیرند. و بدون این که آب از آب تکان بخورد، یک مرتبه می بینید از تخم عقاب جوجه کرکس بیرون آمد. این اتفاقی بود که در صدر اسلام افتاده است و قربانیان اصلی اش امام علی بن ابی طالب و اهل بیت پیغمبر بوده اند و هر لحظه ممکن است عین آن بر سر انقلاب هایی که ریشه کمتری دارند، بیایید.

انقلاب ها چه وقت می میرند؟ درست در آن لحظه ای که بعضی از انسان های آرمانی پیشین، که به نام انقلاب در جامعه مطرح شده اند از فرط خوردن گوشت انقلاب، نقرس بگیرند و حاضر بشوند اهداف انقلابی دو سه دهه قبل را در ملاءعام به سخره بگیرند و خود بخندند و دیگران را در آن خصوص بخندانند. همه اصول را زیر پا بگذارند تا به قدرت برسند. آنجا دیگر انقلاب به پایان رسیده است جتی اگر شناسنامه اش را رسما باطل نکرده باشند. در این دوره از تاریخ انقلاب هاست که اگر مردان وفادار آن انقلاب و چریک های عقیدتی تاریخ به داد آن انقلاب برسند، دوباره خون تازه در رگ هایش جاری می شود و گرنه برای همیشه به گورستان خواهد رفت.

انقلاب ها خیلی پر سر و صدا شروع می شوند اما بی سر و صدا به پایان می رسند. یعنی وقتی انقلاب شروع می شود همه می فهمند اما وقتی می میرد کم تر کسی می فهمد. این وقتی است که در درون حاکمیت انقلاب شعارهای خود انقلاب یعنی حکومت دینی به مسخره گرفته شود و به آن عمل نشود. وظیفه انسان های صالح در چنین شرایطی این است که اگر می توانند نگذارند انقلاب خاتمه پیدا کند و اگر نمی توانند حداقل نگذارند انقلاب بی سر و صدا بمیرد. یعنی باطل ها را بکوبند تا همه چیز در سکوت خاتمه پیدا نکند.

یکی از مرض های بی صدا برای انقلاب دینی پیش بردن پروژه سکولاریزاسیون نظام اجتماعی و انقلابی با حفظ پوشش مذهب است. یعنی عملا حاکمیت وارد پروژه سکولاریزاسیون بشود اما شعار های ظاهری مذهبی را حفظ کند. ظاهر همان ظاهر اما باطن در شرف تغییرات هولناک است. قدم اول هم با فساد فکری، سیاسی و اخلاقی و مالی بعضی از کسانی شروع می شود که خودشان در مسند حاکمیت انقلاب، یا دولت انقلاب می باشند که در طول سالها و به تدریج عوض می شوند. آن انحراف ساکت و صامت این است.

منادیان سکولاریزم در جهان اسلام برای اینکه حساسیت مردم را مهار کنند و خط مبارزه با قوانین اسلامی و فکر حکومت اسلامی را با حداقل تنش از صحنه حذف کنند با یک مقدار تضعیف عبارات و حقه های سینمایی، به افکار عمومی می فهمانند که حکومت سکولار با دین ضدیت ندارد، از آن نترسید، منتها کاری که می کند این است که دین را نه مبنای مشروعیت خود قرار می دهد نه مبنای عمل خود. دین را ریشه کن نمی کند بلکه جلوی ظهور حاکمیت دین را در عرصه های عمومی و امور پابلیک می گیرد. حکومت سکولار تنها کاری که می کند این است که برای حاکمیت، تفسیر دینی نخواهد داشت و مبنای سیاست گذاری و عمل حاکمیت را منابع دینی نخواهد دانست، بلکه هم اصل مشروعیت را و هم اهدافش را بر منابع غیر دینی مستقر می کند و گرنه قصد ریشه کن کردن دین را ندارد.

می گویند ضد مذهب نیستیم غیر مذهبی هستیم. ما دنبال حکومت ضد دینی نیستیم ما دنبال حکومت غیر دینی هستیم، و دشمنی با دین و دینداران نداریم. می گویند ما با خدا به عنوان سوژه ای برای نیایش مبارزه نمی کنیم اما خدا به عنوان قانون گذار باید صحنه را ترک کند. می گویند خدا بماند اما در خانه خودش. تشریف داشته باشند منتها در امور زندگی و معاش ما دخالت نکند. به عبارت دیگر خدا را عبادت می کنیم اما اطاعت نمی کنیم.

می گویند دین باید از دست ما مصون باشد برای اینکه وقتی دین را از صحنه سیاست خارج کنیم با این کار یک امر قدسی را از آلوده شدن به امور غیر قدسی و دنیوی بر کنار داشته ایم. یعنی این یک کار خیلی بهداشتی و به نفع دین است. می گویند؛ چرا متافیزیک را از عرش به زیر می کشید و با زندگی مخلوطش می کنید. بگذارید مقدسات، مقدس بمانند و آن ها را در حقوق مردم، در معاش مردم، در امور مالی مردم و در امور سیاسی مردم داخل نکنید.

می گویند اگر ما خدای خالق را بپذیریم، خدای شارع و قانون گذار را حتما نخواهیم پذیرفت. خدای خالق که شارع و قانون گذار نباشد ضرری برای منافع کسی ندارد. هر کسی بخواهد او را می پرستد و هرکس نخواهد نمی پرستد و این تقدس و خشیت مال داخل مسجد و کلیسا است. این ها را وارد عرصه عمومی نکنید. اخلاق خصوصی غیر از اخلاق عمومی و اخلاقی است که باید با آن حکومت کرد

این شعار پدر سکولاریزم یعنی ماکیاولی است. می گفت با اخلاق خصوصی یعنی اخلاقی که برای انسان فضیلت و رذیلت تعریف می کند نمی توان حکومت کرد. فضیلت ها و رذیلت های فردی افراد، غیر از فضیلت و رذیلت جمعی است. فرلاندو مندریس یکی از نظریه پردازان برجسته نظام سرمایه داری و از مستشاران بزرگ لیبرال می گوید اصلا رذایل فردی، فضایل جمعی هستند یعنی هر چه در اخلاق فردی رذیلتند اتفاقا به درد اداره جامعه و حکومت می خورند. ما با رذایل فردی جامعه را اداره می کنیم و در نظام سکولار دنبال فضیلت نیستیم. فضیلت و رذیلت ربطی به عرصه سیاست ندارد. چون در این عرصه رازی وجود ندارد که لازم باشد دین برای بازگشایی در آن مداخله بکند. دین متعلق به عرصه رازهاست. در سیاست ما فقط یک راز داریم و آن هم راز بقاست که یک راز قدسی نیست. این زمینه اسطوره زدایی شده است و بنابراین نوبت به اساطیر دینی نخواهد رسید.

به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر مقام معظم رهبری متن این پیام كه توسط حجت الاسلام محمدعلی نظام زاده نماینده ولی فقیه در امور دانشجویان ایرانی آسیا و اقیانوسیه در مراسم اختتامیه این دوره قرائت شد به این شرح است:

بسم الله الرحمن الرحیم

دانشجویان عزیز
هر چه زمان به پیش میرود، امید ملت ایران به نسل جوانِ درس خوانده و بالنده اش بیشتر میشود. جوانان این ملت در همه‌ی میدانها توانسته اند برتریها و درخشندگیهای خود را به اثبات برسانند. سیاست دشمنانِ ایران آزاد و سرافراز، در دورانهای گذشته، از كار انداختن بازوی جوان كشور بوده است؛ با وسوسه های نومیدساز، با كشاندن به بیهودگی و فساد، و با بسیاری ترفندهای دیگر. این سیاست در دوران پس از انقلاب اسلامی نیز ادامه یافته و ابزارهای پیشرفته ی ارتباطات به كمك آن شتافته است.

ولی همّت و مسئولیت شناسی جوانان انقلاب نگذاشته است دشمنان ایران به هدف برسند. پیشرفتهای علمی، اجتماعی و سیاسی كشور و حال و هوای شوق و همّت در میان نسل جوان نمایشگر افقهای روشنی است كه ملت ایران شایسته‌ی رسیدن به آن است.

عزیزان! با توكل به خدای حكیم و علیم و با فهم درستِ رسالتی كه امروز بر دوش همه و بطور ویژه بر دوش جوانان است، راه آینده را هموار كنید. فراگیری و پژوهش و نوآوری را وظیفه بدانید، و نیازهای امروز و فردای كشورتان را در گزینش رشته های درسی و نیز در همه‌ی برنامه‌های خود در نظر بگیرید. آینده متعلق به شما است. برای ساختن آن از خداوند كمك بخواهید و همه‌ی تلاشتان را به كار برید.

سیدعلی خامنه‌ای

مقاله ي زير پیرامون  اساس يك تشكل اسلامي از ديدگاه شهيد مظلوم  بهشتي  مي باشد.
 

"تشکیلات عبارت است از نظام اجتماعی خاصی که بر اساس آن عده ای از افراد ـ هم عقیده ـ به منظور رسیدن به یک سلسله هدفهای نسبتا مشخص با یکدیگر همکاری می کنند بدین ترتیب که تصمیماتی را اتخاذ می نمایند یا به مرحله اجرا و عمل در می آورند".

ضرورت:

 پاسخ این سوال که چه لزومی به کار تشکیلاتی هست را می توان با "دستیابی به نظم و ساماندهی مناسب" خلاصه کرد اما تاکید مبانی فکری و اعتقادی ما بر این مساله مویدی محکم بر آن خواهد بود لذا به برخی از آنها اشاره می نمائیم:

 الف ـ تحقق امر به معروف و نهی از منکر: ما برای اینکه بتوانیم کارهای بزرگی را انجام دهیم بی شک باید متشکل باشیم. رابطه های ایمانی و اعتقادی و عملی دینی سازمان نیافته، تنها برای رسیدن به بخشی از اهداف و تحقق بخشیدن به قسمتی از مراحل یک انقلاب می تواند کافی باشد. در آیات و روایات متعدد، وظیفه امر به معروف و نهی از منکر بزرگترین و بالاترین وظیفه شناخته شده که همه واجبات و فرائض دیگر در پرتو آن گذارده می شود. «1» "لتامرن بالمعروف و لتنهن عن المنکر او لیسلطن الله شرارکم علی خیارکم، فیدعوا خیارکم فلا یستجاب لکم" «2» ترک امر به معروف و نهی از منکر منجر به غلبه بدانتان بر خوبانتان می شود و دعاهای خوبانتان را نیز بی اثر می سازد. با یکی دو نفر نمی شود به جنگ فسادها و منکرات بزرگ و اساسی رفت و با ظالمان گردن کلفت در افتاد، برای این کار باید مومنان را گرد هم جمع کرد. "ید الله مع الجماعه" «3» دست یاری خداوند با جماعت مومنان خواهد بود. "ان جماعه فیما تکرهون من الحق خیر من فرقه فیما تحبون من الباطل و ان الله سبحانه لم یعط احدا بفرقه خیرا ممن مضی و لا ممن بقی" «4» جماعت گریزان از حق بهتر از جمع متفرقی است که از باطل می گریزد و خداوند خیری را برای جمع متفرق قرار نداده است. («1»:شهید بهشتی، «2»و«4»: الحیاه ج 1، «3»:قرآن کریم )

 ب ـ نظم: اما ضرورت اصل تشکل، اصلی اجتناب ناپذیر است. مگر الله اللهی که در آن وصیت، مولا فرموده اند یکی اش نظم امرکم نیست؟ خدای را خدای را در نظم امرتان. آیا در این که تشکل یک نوع نظم است کسی تردید دارد؟ «1» ثمره تشکیلات، تقسیم امور و تعیین دقیق حیطه های کاری افراد و وظائف ایشان است. این نظم و هماهنگی برای جماعت مومنان قوت و اثربخشی را به ارمغان خواهد آورد و طبعا در زندگی شخصی هر فرد نیز ضامن رسیدن او به اهداف مورد نظرش خواهد بود. "کونا للظالم خصما و للمظلوم عونا، اوصیکما و جمیع ولدی و اهلی و من بلغه کتابی بتقوی الله و نظم امرکم"«2» دشمن ظالم و یاور مظلوم باشید، همه شما و هرکس که وصیت من به او خواهد رسید را به تقوای الهی و نظم در امور سفارش می کنم. («1»: شهید بهشتی، «2»: نهج البلاغه نامه 47)

ج ـ سازماندهی و شناخت نیروهای متعهد و مسلمان: بطوریکه اجمالا ما می دانیم جامعه ما یک جامعه ایست پر نیرو، اما وقتی دست به هر کاری می زنیم در همان قدم اول و دوم می بینیم نیرو کم داریم. آب در خانه و ما تشنه لبان می گردیم. بعد وقتی هم شناسایی می کنیم، باز قدرت سازمان دادن و سامان دادن نداریم و تجربه تشکیلاتی مان کم است. گاهی هم می بینیم که نیروها در هم می لولند و کار زیادی هم انجام نمی گیرد. بنابراین خیلی روشن به این نتیجه می رسیم که ما دچار ضعف تشکیلاتی هستیم و همواره از این یاد می کردیم که ایجاد یک تشکیلات اجتماعی بر پایه اسلام از واجبات اساسی هر انسان متعهد آگاه مسلمان است. در تمام این مراحل تنها چیزی که در درون خودمان احساس می کردیم این بود که می خواهیم نیروهای مومن به انقلاب اسلامی را برای تحقق بخشیدن هر چه سریعتر و گسترده تر به آرمانهای این انقلاب بسیج کنیم و سازمان دهیم و چیزی که در خودمان نمی یافتیم قدرت طلبی و سلطه جویی بود. «1» بدیهی است ما مکلفیم به وظیفه خود که همانا گسترش جریان طرفداران جبهه حق و عدالت است عمل کنیم اما اگر شرایط به گونه ای رقم خورد که اقبال قابل توجهی نیز پیدا نشد باید به تکلیف عمل کرد و نهراسید. "لا تستوحشوا فی طریق الهدی لقله اهله" «2» در راه حق از کمی تعداد نهراسید. («1»: شهید بهشتی، «2»: نهج البلاغه خطبه 201)

ماهیت:

در ترکیب صناعی افراد، هویت افراد در هویت تشکیلات محو نمی شود و اصولا تشکیلات وجود مستقل از اجزاء ندارد بلکه تشکیلات عبارت است از مجموع اجزاء تشکیلات بعلاوه روابط سازمان یافته آنها با یکدیگر. این نظریه در تشکلهای اداری که اجزاء نه بنابر عقیده واحد که تنها برای حصول نتیجه ای مشخص گرد هم آمده اند ممکن است صحیح باشد اما در تشکیلات اسلامی ترکیب اجزاء حقیقی است نه صناعی و تشکل از آن جهت که مجموعه ای از افراد مشترک العقیده است همان سنتها و قوانینی که بر جوامع حاکم است با قوت و خدمت بیشتری بر آن نیز حاکم است و از آنجا که هر جزء در ارتباط تشکیلاتی با سایر اجزاء است در تاثیر و تاثر و جذب و انجذاب دائمی فکری و فرهنگی و علمی و سیاسی و مذهبی با سایر افراد تشکیلات است. اگر به جزئی از تشکیلات آسیبی برسد بنا بر روابط منسجم و سازمان یافته بلافاصله کلیه اعضاء و اجزاء در برابر دشمن مشترک و در جهت همدری با جزء آسیب دیده موضعگیری می نمایند. «1» "مثل المومنین فی تواددهم و تراحمهم کمثل جسد اذا اشتکی بعض تداعی له سائر اعضائه بالمحمی و السحر"«2» مثل مومنان در ارتباط دوستانه با یکدیگر مثل جسمی است که وقتی یک عضوش آسیب می بیند سایر اعضاء با او همدردی می نمایند.

رسالت ها:

الف ـ پاسداری از ارزشها: تشکل باید پاسدار ارزشها باشد نه پاسدار خود. نگهبان ارزشها باشد نه نگهبان خود. هر وقت این تشکل بجای آنکه نگهبان ارزشها باشد و تلاشگر در راه ارزشها باشد، به جای آنکه خداپرست و حق پرست و حق خواه و کمال خواه باشد، خودخواه شد، آن یک "طاغوت" است و بهتر است از سر راه مردم برداشته شود. «1» ب ـ سازندگی نیروها: تشکل باید سازنده ما باشد. آسان کننده خودسازی برای ما و کمکی برای سیر الی الله برای شرکت کنندگان در این تشکل باشد. هر وقت یک از ما یا جمع ما به تشکلمان مشغول و سرگرم شدیم چنین تشکلی "لهو" می شود و باید از او پرهیز کنیم زیرا ما را از یاد خدا دور ساخته است. اگر تشکیلات آنقدر برای ما محبوب شد که جانشین خدا و حق شد، این حالت "لهو" پیدا کرده که "ینهی عن ذکر الله" است و باید از آن دوری جست. دفاتر تشکل باید محل عبادت و خودسازی ما باشد. «2» ج ـ فایده رسانی به مردم: اگر تشکیلات به درد مردم نخورد "لغو" می شود و باید از لغئ گریزان بود: "عن اللغو معرضون". تشکیلات باید به درد مردم بخورد و به جمهوری اسلامی کمک کند. بنابراین در داخل این تشکیلات باید برنامه ریزیهای گوناگون به وجود بیاید نه فقط برای خود تشکیلات که برای کل جامعه بلکه برای کل انقلاب اسلامی. «3» "اقرب الناس الی الله یوم القیامه انفعهم للناس" «4» نزدیکترین انسانها به خداوند در روز قیامت نافع ترین ایشان برای مردم خواهند بود.

شروع حرکت:

 پس از آنکه جمعی هم فکر و عقیده گرد هم آمدند و تشکیلاتی شکل گرفت. معمولا باید با آموزش و سازندگی تشکیلاتی و کلاسهای سازنده ابعاد عقیدتی و آگاه کننده در زمینه های ایدئولوژیک و سیاسی و تمرین دهنده در فعالیتهای اجتماعی سیاسی و شکل دهنده در ابعاد معنوی و اخلاقی کار آغاز شود. «1» "ما من حرکه الا و انت محتاج فیها الی المعرفه" «2» نیست حرکتی مگر آنکه تو به معرفت در آن محتاجی. تشکیلات باید مواضع ایدئولوژیک و سیاسی خود را بیان نماید، جزوه هایی در این رابطه منتشر کند و تفسیرها و تحلیلهایش را به طور پیوسته در اختیار اعضاء قرار دهد. وقتی تشکیلات مایه دار شد و مستقر شد و مورد قبول جامعه قرار گرفت سراغ این برود که چگونه در سرنوشت امور جامعه موثر باشد. «3» "العامل علی غیر بصیره کالسائر علی غیر الطریق لا یزیدها سرعه السیر الا بعدا" «4» کسی که بدون بصیرت عمل کند چون رونده ای است که در مسیر حرکت نمی کند و هر چه بر سرعت بیافزاید دورتر می شود. («1»و«3»: شهید بهشتی، «2»و«4»: الحیاه ج 1)

به نام خدا

اكنون كه سي سال از انقلاب اسلامي مي گذرد همچنان خلا كار منسجم و منظم تشكيلاتي درميان نيروهاي مذهبي و وفادار به انقلاب وامام به صورت مشهود ديده ميشود.متاسفانه اين موضوع باعث انفعال و عدم رشد همه جانبه در بدنه ي نبروها ي مذهبي شده است.مقام معظم رهبري در پاسخ به اين سوال كه در صورت بازگشت به اول انقلاب چه كاري را با جديت بيشتري دنبال مي كنيد فرموده بودند:پرورش نيروهاي متعهد براي انقلاب. بدون شك اكنون يكي از مهمترين وظايف نيرو هاي مذهبي در مرحله ي اول رشد وپرورش همه جانبه خود و در مرحله ي بعد كمك به ديگران براي پيمودن اين مسير ميباشد.اين موضوع بدون شك شرط لازم براي انجام كارهاي بزرگ ونزديك كردن انقلاب به اهداف مقدسش مي باشد وقطعا اين مهم از نيروهاي وفادار به انقلاب انتظار مي رود نه از منفعت طلبان انقلاب كه چشم طمع به انقلاب دارند. وبلاگ"دانشجويان مسلمان"قدمي كوچك براي انجام اين تكليف بزرگ است.قطعا ما بايد تا حد توان براي انجام اين مهم تلاش كنيم.قصد داريم در اين وبلاگ محيطي براي تقويت فكري و ایدئولوژیک و افزايش سطح آگاهي ها در حوزه هاي مختلف ايجاد كنيم.بدون شك براي فراهم آوردن محيطي با ويژگي هاي فوق نيازمند كمك وهمراهي تمام نيرو هاي مذهبي و وفادار به آرمان هاي انقلاب مي باشيم.به خصوص دانشجويان متعهد وانقلابي . اين وبلاگ توسط عده اي از دانشجويان كه دوست دارند مسلمان در صفت باشند نه در اسم اداره مي شود.ما امام روح الله و رهبر معظم انقلاب را مقتدا ي خود در تمامي عرصه ها مي دانيم و راه رسيدن به مدينه ي فاضله ي را كه انقلاب براي ما مد نظر دارد در اطاعت از اين دو رهبر بزرگ ميدانيم.بيانات اين دو رهبر بزرگ معيار رفتار و قضاوت ما در عرصه هاي سياسي اجتماعي است. از تمام دانشجويان دعوت مي كنيم در اداره ي اين وبلاگ به ما ملحق شوند تا بتوانيم رسالت خود را به نحو احسنت انجام دهيم.

 يا علي...